Raja iz Sarajeva

Zeljko Martincevic - Martin, nekadasnji rukometas sarajevske “Bosne” vec godinama zivi i radi u Norveskoj gdje postize znacajne uspjehe kao trener. Sada je poslao jedan prilog o njegovim sjecanjima na nekadasnje sportske drugove iz FIS-a. Lijepo bi bilo procitati nesto vise o njegovom boravku u Spaniji i Norveskoj, njegovoj porodici (znamo da je odavno postao deda) i sportskim uspjesima, kao i susretima koje je imao posljednjih godina na putovanjima sa svojom ekipom. Mozda kroz komentar na ovaj prilog?

Evo Martinovih prisjecanja na raju iz Sarajeva:

RAJA IZ SARAJEVA

Dosli smo u situaciju, ili bolje receno, doveli su nas u situaciju da se danas iz svih krajeva svijeta identifikujemo kao sarajevska raja. Prije je to bilo drugacije, mozda iz ovog ugla gledanja vise lokalno. Bili smo raja iz Fisa, sportska raja, kosevska raja, raja sa televizije, bjelavska,sa Mejtasa i tako redom. Kad neko u drustvu pomene ime, koje nije opste poznato, onda dolazi podsjecanje sa: “ma  znas ga sigurno, raja iz Fisa”…ili “sa radija” ili…

Za te “raje” nije se izdavao nikakav sertifikat, nego si postajao njihovim dijelom samim dolaskom u okruzenje. Da potkrijepim primjerima: U Fisu je osvanuo jedan Duje Peraga Dalmatinac, rukometas i jednostavno poceo da sutira loptu koju sam donosio sobom svaki dan preskacuci visoku ogradu poznatog igralista. Isto su cinili i fudbaleri Bukal, Musemic, Musovic, Fazlagic, Vastic s kojima sam, kao najslabiji fudbaler medju rukometasima, znao poigrati “na male”. Navracali su i bokseri Barbarez, Smajic, Hadzija…stonoteniseri Bilic, Kamberovic, Dafinic…gimnasticari Calija, Rafajlovic, Nalo, Lopicic, Vidovic…dizaci tegova Avlijas, braca Talic, Halepovic…rukometasi i rukometasice, kosarkasi i kosarkasice,odbojkasi i odbojkasice…I ne samo to, jer tu su dolazili i pjevaci kao sto su Popovic, Monteno, Dervoz-Krvavac, Palos…te glumci Pejakovic, Becic, primabalerina Kamberovic…politicari Uzelac, Karavdic, Kosovac, Grebo…i svi su bili dobro dosli i rado vidjeni.

Istini za volju, raja iz Fisa bila je specificna po tome sto je tamo bilo najvise onih koji su cesto gostovali na televiziji, cije su fotografije ispunjavale stranice visokotiraznih novina i o kojima se govorilo na radiju. Bila je privilegija i posebno zadovoljstvo sresti ta lica u popularnim “drustvenim prostorijama” Fisa i osjecati se onako, medju svojima.

Da je to tako osjetio sam jednom prilikom, kad me je u poratnom kaoticnom periodu sticaj okolnosti naveo na susret sa Osimom i Mufticem u Gracu. Mnogi to nece vjerovati, ali taj po svemu iznenadni susret, protekao je u onoj prisnoj atmosferi kakva je vladala i prilikom ranijih, ne precestih sretanja, koja su se dogadjala uz sportska borilista, na aerodromima prilikom zajednickih gostovanja u gradovima sirom Jugoslavije, ili na sportskim manifestacijama i priredbama. Suptilne niti kojim smo bili povezani nisu raskinute ni do dana danasnjeg. Nedostaje samo mjesto okupljanja.