dovla.net

Ne znam koji mi je vrag, ali ovog neveselog petka nakon tek proteklog a skoro zaboravljenog 29-tog Novembra, osjećam se nekako prevarenim jer bi po starom nekom kalendaru, danas  bio drugi dan “spojenog” i neradnog praznika, meni uvijek dragog i zbog toga što mi se 30-og Novembra rodio sin (uz to Tito je tog datuma, prije nekih 38 godina, svečano otvorio “Skenderiju” a na TV se u jednom nezaboravnom “švenku” vidjelo kako mu je neki zblanuti konobar uštogljen kao pingvin a sasran od važnosti trenutka, nespretno izmakao stolicu, pa je čovjek umalo tresnuo na zadnjicu a siroti konobar umjesto u “Konaku” karijeru garantovano završio u restoranu studentskog doma “Mahmut Bušatlija” (kao server, recimo).

Nikada nisam bio “član partije” a još manje nacionalistička uštva, pa mi se zato čini kako imam pravo da se u eri raznih “brendova” koji neke (ne znam samo po čemu čuvene) ličnosti, države i njihove kreatore, uzdižu na reklamne pijedestale Istorije, utvrdim da je Tile ipak bio solidan brend u našem postojanju (ako za trenutak zaboravimo njegove grijehe koji su nam naknadno servirani kao desert uz svekoliki raspad jedne dobre zemlje), bez obzira što to više ne prodaje iluziju nego vrstu sna ili stil bivšeg življenja. A, eto današnji zadnji petak u Novembru, ovde je na Velikim Jezerima samo poslednji dan u radnoj sedmici, nakon čega će se sveprisutni  narodi i narodnosti (inače rintanjem potrošenih normalnih emocija) početi radovati puni neke nedefinisane nade i vjere u čudesa, kako do Božica ima još samo tri nedelje. A taj veliki hrišćanski praznik pretvorio se u jednu preglasnu reklamnu ludoriju gdje se trgovačko-ćiftinski duh potrošačkog i uvrnutog društva, a kroz raznorazne reklame u vidu podnadulog od “cole” i piva,  bradatog djuturuma Sante, takmiči kome i kako da što više “utrapi” raznog “bofla” upakovanog u šarenu celofansku lažu (poznatu od ranije kroz nadahnute stihove nekog, meni inače dragog, anonimnog poete : “Pršti, pršti bijela staza, j… djeda Mraza”).

Pa tako, kao i svaki matori nostalgičar  na pragu dolazećih praznika, a specijalno danas, uz PEDESETU godišnjicu postojanja vječno mladog ansambla “PRIJATELJI”, sjećam se naših praznovanja koja su nekako spontano počinjala početkom Decembra, onako “s’nogu” i poslije posla, u nekom zajedničkom a samo nama dragom toplom od prijateljstva “bircuzu”, pa tako kroz  tri “ubrzane” sedmice sve do predbožicnog guranja za slušanje prve značajnije “audio fešte “ - ponoćke u Katedrali, a onda, nepunih nedelju dana iza toga, poslije preživljenog “oficijalnog” dočeka, onog nezaboravnog spontanog, mamurnog a tradicionalnog okupljanja “stare raje” uveče Prvog Januara u “Slozi” (kada se nekako kutarišemo svojih još od sinoć ljutih i pospanih gospi) na sastanke koji se i danas pamte, sa Selverom Pašićem, Hidom Jerlagićem, “hurijama” iz folklora koje su nas ponekad znale “pripaziti” onako prijateljski (Bog ih blagoslovio), “Prijateljima” sa Dodom, Bracom, Djokom, Dundom, Mirom, Fahrom, Mikijem, Sokratom, Ilkom, Rudijem u punoj formi, braćom Zurovcima, Jovicom Petkovićem, Selimom, Sudom Baltom, Željom i njegovim andaluzijskim kalamburima po gitari………(da ne nabrajam dalje jer bojim se da čestitka nehotice ne sklizne u turobni nekrolog), konačno sa obaveznim Jovom Tutom, koji pijan ko’ metla, negdje pri koncu zabave a ranom zorom, polazi u svom prastarom “Fići” bez poda (dvije “fosne” kao zamjena) pravo za London da vidi svoju nevjenčanu ženu Kristabel i sina Arčibalada Tutu (Prvog) i ….

Imao sam sreću da dio svoje studentske mladosti provedem kao član “Prijatelja” i ostanem sa svima jos živima prijatelj do današnjih dana. O tih nekoliko sretnih godina u “Slozi” punih zajedničkih proba, snimanja na TV i radiju, nastupa (onih “ad hoc” po kafanama, kao i onih zvaničnih), koncerata , gostovanja, raznoraznih doživljaja, ali prije svega čistog i ničim pomućenog prijateljstva, dalo bi se pričati i pisati danima. Srećom, postoji svjedočenje, knjiga o “Prijateljima” koju je za života Slobodan (Dodo) Kovačević napisao i ostavio kao omaž jednoj sretnoj mladosti u veselom vremenu, koje će zauvijek ostati kao ona nevidljiva vezna nit izmedju sna i jave, uostalom kao i glasovi “Prijatelja”, malog ansambla koji je imao velike trenutke pjevajući godinama baš kao u nekakvoj “samoodbrani” od generaciji dosudjene sudbine i eto “dobacio” do 50-te.  Bez velikih riječi, zaturenih negdje usput, poželio bih da im se večeras dobar glas čuje mnogo dalje od stare sale u “Slozi”, premalenoj  sigurno da primi sve one preostale stare, ali i mladje Sarajlije, nesvjesne vjerovatno koliko će ustvari biti povlašteni da još jednom čuju neponovljivu pjesmu “Prijatelja” koja će, ako bude sreće, zvoniti još dugo, duže od sudbine. Neko je jednom rekao da  život može potrajati, ukoliko ne jurimo vrijeme. A “Prijateljima” je vrijeme, koliko znam, uvijek bilo saveznik.

Sretno, živjeli i sve najbolje,

Vaš stari član Vojo Ristić iz Hamiltona u Kanadi